در سفر اخیری که به عراق داشتم خاطرات و اتفاقات تلخ و شیرینی برایم اتفاق افتاد که چون الحمدالله بیشتر شیرینی بود که البته همان تلخ هایش هم یک درس بود.

ولی تلخ ترین خاطره و مطلب این بود:
به خاطر عدم انسجام و اختلاف بین علمای شیعه (سیستانی، حکیم و صدر)، متاسفانه در حرم حضرت علی(ع) یک نماز جماعت واحد برگزار نمی شد و فقط زوار ایرانی خودشان در صحن مطهر نماز جماعت برگزار می کردند که آن هم باید سریع به اتمام می رساندند .
از طرف دیگر حرم نسبت به پنج سال پیش که حقیر مشرف شده بودم، تغییر جدی نکرده بود، دیوارهای حرم بسیار کثیف و قدیمی بودند ،کف زمین و حتی روی فرش ها پر خاک بود ، کفشداری ها بسیار محدود و آن هم داخل حرم بودند( برعکس حرم امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) که در بیرون صحن بودند و کاملا زمین – به جز بخش در حال ساخت-مفروش بود) و ....

روز 21 رمضان همه زوار منتظر بودند که بعد از این اعمال شب قدر و در این روز شهادت مولا ، یک نماز جماعت سراسری برگزار شود که متاسفانه فقط در یک گوشه انجام شد و بعد از نماز هم طرفدارن علمای دیگر بر سر پیش نماز ریختند و حسابی با او به بحث نشستند....

و در همین اثنای درگیری بین علما، اکنون مرزهای عراق در دست امریکایی های بی شرف و پست فطرت است( من معتقد هستم که ملت امریکا هم عین دولت آن هستند چون از کوزه همان تراود که در اوست-به جز استثناهای اندک-) که این امریکایی های ملعون با رفتاری زننده با ایرانی ها برخورد می کنند و در کمال وقاحت از زوار انگشت نگاری و چهره نگاری به عمل می آورند و برخی از زنهای نظامی شان با وضعیتی نامناسب در برابر زوار ظاهر می شوند و حتی کنترل جاده های منتهی به شهرهای مهم هم تا نزدیکی آنها در دست این ملعونین است.
 و همین امریکایی های بی شرف و ملعون آزادی مردم شیعه عراق را به تاراج برده اند اما دریغ از یک اتحاد کامل و یک حکم جهاد مردانه

آنجا بود که سر بر سجده گذاشتم و گفتم:

خدایا شکر که رهبر داریم، خدای از عمر ما بکاه و بر عمر رهبر عزیزمان بیفزای

مقام معظم رهبری در حال بازدید از خانواده شهداءخدای این پدر مهربان ملت ایران و همه مسلمین و مظلومان عالم را برای ما حفظ بفرما