بسم الله الرحمن الرحیم

بابت غیبت طولانی یک و نیم ماهه خودم معذرت می خواهم ، مدتها بود که می خواستم بنویسم اما فرصت پیدا نمی کردم از طرفی درگیر اسباب کشی منزل و از طرفی هم درگیر انجام پروژه های نیمه کاره ام بودم.

بوی ماه خدا می آید، تا چند روز دیگر ماه مبارک شعبان به اتمام می رسد و ماه رمضان آغاز می شود، ماهی که غروبهایش عبارت زیبای ربنا و اسماءالحسنی را به یادمان می آورد و سحرهایش از همه سحرهای سال خدایی تر است.

یادش به خیر پارسال ماه مبارک رمضان، بخش عمده ماه مبارک پارسال را مهمان امام علی(ع) و امام حسین(ع) بودم ، چه صحنه های زیبایی بود به ویژه شب های قدر در نجف و کربلا

در ایام شهادت مولا در نجف، اهالی نجف و کوفه پیاده از مسجد کوفه به راه می افتادند و تا حرم حضرت علی(ع) در نجف می آمدند و با فریادهای لبیک یا حیدر و ذکر مصیبت دل عالم را به لرزه وا می داشتند.

در 12 روز اول سفر با یک جانباز شیمیایی به نام حاج حسین محبعلی همسفر بودم و خاطرات زیبایی با ایشان داشتم الحق که مرد دوست داشتنی ست خداوند نگهدارش باشد، با یک دوست خوب بودن ؛ شیرینی سفر را دو چندان می کند ، همسفری با ایشان برایم خاطرات زیبایی دااشت به ویژه وقتی که شب اول با حاجی رسیدیم نجف و یک دعای کمیل زیبا با هم در حرم امیرالمومنین(ع) خواندیم.

اقامت 21 روزه در عتبات فواید زیادی از جمله پیدا کردن دوستانی خوب (از جمله دست اندرکاران خدمات به زائران و مدیران راهنمای کربلا و نجف و بچه های خوب ستاد بازسازی عتبات عالیات) را در پی داشت.

شیعیان عراقی به رغم تبلیغات سوء و خیانت های صدام در جدا کردن آنها از شیعیان ایران، بسیار به  شیعیان ایرانی(به ویژه سادات) علاقه دارند (اگر چه آدم بد هم در همه اقشار وجود دارند) وقتی یک شب به اصرار یکی از ایشان - که با یک برخورد با هم دوست شده بودیم - برای افطار به منزلش رفتم، به حدی محبت و خوبی کرد که حسابی شرمنده شدم و دیگر روی ماندن نداشتم .( محبت و پذیرایی که ما برای عزیزترین کسانمان آنهم در صورت مدتها دوری از هم) انجام می دهیم.

از زیباترین لحظاتم می توانم به سحرگاه 23 رمضان اشاره کنم که مردم بعد از احیای شب قدر در حرم امام حسین(ع) جمع شدند و زیر قبه آن حضرت شروع به خواندن دعای فرج کردند، دعایی از ته دل که مروارید اشک را بر چشمان همگان فرا می خواند..........

اما چقدر سخت بود جدایی، سخت ترین لحظات برای آدمی جدا شدن ار این حرمین شریف بود که مانند جدا کردن طفلی از آغوش پدر و مادرش است ، به راستی که اهلبیت(ع) و در صدر ایشان رسول اکرم(ص) و امام علی(ع) پدران امت هستند.

جدا شدن از حرم امام علی(ع) برایم آن قدر سخت بود که کلی با تاخیر از حرم زدم بیرون و از اتوبوس زواری که می خواستم با ایشان به کربلا بروم جا ماندم و ناچار خودم را با یک سواری به کربلا رساندم...

چه بگویم ، به امید آن که خودتان هر چه زودتر به زیارت ائمه و قبور متبرکه عتبات عالیات مشرف شوید.....

التماس دعا

کربلا حرم حق است و هیچ کس را به جز یاران آخرالزمانی امام عصر(عج) بدان راهی نیست